Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Free software - linkownia - Linux - poradniki amatora

Free software - linkownia - Linux Mint 13 - instalacja systemu i tuż po instalacji - mini poradnik

Linux Xubuntu 12.04
poradnik instalacji i konfiguracji
http://xubuntu.freesoftware.cba.pl/

Free software Linkownia - Strona główna

wrzucone na serwer: 14 października 2012
zmiany: 5 czerwca
2014
Wstęp
Jako, że nie jestem zaawansowanym użytkownikiem systemu Linux, a jakiś czas już próbuję używać tego systemu to wiem już, że na początku można napotkać problemy nawet w tak łatwej dystrybucji jaką jest Linux Mint.
Spróbuję tutaj opisać co sprawiało mi problem i jak to rozwiązałem. Jak przeprowadzić w sumie i tak bardzo prosty proces instalacji systemu. Jakie programy warto dodatkowo zainstalować oprócz tych, które są na starcie. Jak poradzić sobie z ewentualnymi napotkanymi problemami. Wszystko to pod kątem użytkownika (amatora), który raczej używa komputera do rozrywki i komunikacji ze znajomymi. Może to co tutaj napiszę przyda się komuś kto też chce korzystać z systemu operacyjnego innego niż Windows.

Cały ten opis instalowania systemu operacyjnego i oprogramowania oraz konfigurowania Linux Mint 13 Mate 64-bit powstał na komputerze stacjonarnym opartym o płytę główną Asus P5G41T-M LX z procesorem Intel Core2Duo E6400 i 4 GB pamięci RAM DDR3. Do tego wszystkiego podłączone jeszcze są: karta graficzna Nvidia GF GT440, dyski twarde Seagate Barracuda ST500DM002 500GB, Hitachi Deskstar T7K500 320GB, Barracuda 7200.10 80GB, napęd optyczny LG GH22NS90, monitor LG Flatron L1742S, drukarka HP DeskJet 1050 series, no i kamerka internetowa Logitech c110. Do odtwarzania dźwięku używam zintegrowanej karty dźwiękowej i dodatkowej Creative Sound Blaster Audigy ES (nie mylić z SE). Chyba wszystko jeżeli chodzi o sprzęty, które warto było podać.

Linux Mint 13 Mate, ale już w wersji 32-bit instalowałem i konfigurowałem, no i oczywiście cały czas używam na jeszcze dwóch swoich domowych, stacjonarnych maszynach. Opartych o płyty główne Fujitsu Siemens i Asus, obie z procesorami Pentium 4 z HT. Pamięcią RAM odpowiednio 1,5 i 2,5GB. Kartami graficznymi ATi Radeon 9600 i Intel G865. I kartami dźwiękowymi... zintegrowaną oraz Creative Sound Blaster Live 24Bit. Tutaj też używałem programów i sposobów ominięcia napotkanych problemów tak jak w poniższym opisie.
Linux Mint 13 Mate

Widok pulpitu Linux Mint 13 Mate 64-bit
Linux Mint już na starcie jest bardzo dobrze wyposażonym systemem jeżeli chodzi o oprogramowanie i różnego rodzaju dodatki pozwalające odtwarzać multimedia. Nie trzeba instalować żadnych dodatków pozwalających odtwarzać pliki audio i wideo, zainstalowane są Flash i Java w wersji OpenJDK. Jeżeli chcemy zainstalować Oracle Java musimy dodać w terminalu repozytorium (opisane w dalszej części poradnika).

Chociaż tak jest, to i tak warto zainteresować się programami, które bardziej pasują nam pod względem funkcjonalności i pod względem wizualnym. W moim przypadku programy, których używam w Linux Mint 13 częściowo uległy zmianie w stosunku do tego co dostajemy na początku. Na pewno doszło sporo programów.
Instalacja systemu
System instalowałem z pendrive. Instalowałem Linux Mint MATE (64-bit) wersja z kodekami. Podczas instalacji utworzyłem trzy partycje: pierwsza to /root z systemem plików ext4, druga partycja to przestrzeń wymiany i ostatnia trzecia /home z systemem plików ext4.

W moim przypadku instalowanie systemu rozpocząłem od przygotowania pamięci flash kopiując na nią zawartość pliku ISO pobranego z oficjalnej strony Linux Mint. Operację tą wykonałem jeszcze w systemie Windows7 uruchamiając program Unetbootin.
W programie Unetbootin wybrałem opcję obraz dysku (plik ISO) i podałem ścieżkę dostępu do pliku. Później wybrałem Typ napędu oraz "literkę" partycji, pod którą znajdował się pendrive. Wybór zatwierdziłem rozpoczynając proces kopiowania danych na pamięć flash (wystarczy pamięć o pojemności 1GB). Tak przygotowana pamięć przenośna pozwala na uruchomienie systemu w wersji LiveUSB oraz instalacji systemu Linux Mint na dysku twardym komputera.
Jeżeli taki pendrive chcemy wykonać w systemie Linux też możemy skorzystać z wyżej opisanego programu albo z narzędzia o nazwie Asystent nośnika rozruchowego (usb-creator-gtk). Proponuję te programy ze względu na to, że dostępny na starcie program ImageWriter (usb-imagewriter) po prostu u mnie nie działał.
Widok okna programu Unetbootin w wersji dla Liinuksa Widok okna programu Asystent nośnika rozruchowego
Mając już przygotowaną "instalkę" systemu, podczas startu komputera wybieramy startowanie z pamięci flash. Ta wersja Linuksa wymaga uprzedniego uruchomienia systemu w wersji LiveUSB albo LiveCD. Po takim uruchomieniu na pulpicie widzimy skrót "Install Linux Mint". Za jego pomocą uruchamiamy instalację systemu na dysku twardym. Pierwszy monit jaki widzimy to wybór języka w jakim ma być przedstawiony interfejs graficzny systemu. Szukamy i wybieramy Polski. Kolejny etap instalacji informuje nas o tym czy spełniamy wymagania do zainstalowania systemu.
Widok pulpitu ze skrótem do instalacji systemu Widok pulpitu z monitem wyboru języka Widok pulpitu z monitem spełnionych wymagań
Następnie przechodzimy do wyboru rodzaju instalacji. Wybrałem opcję "Użycie innego rozwiązania" gdzie samodzielnie wybieram dysk, na którym będę instalował system operacyjny. Sam podzielę dysk na partycje wybierając na nich system plików. Po zatwierdzeniu tego rozwiązania ukazuje się monit pozwalający na modyfikację wcześniej opisanych operacji na dysku.
Widok pulpitu z wyborem rodzaju instalacji Widok pulpitu z monitem wyboru dysku i miejsca utworzenia bootloadera Widok pulpitu z widokiem tworzenia partycji /, z systemem plików ext4
W dolnej części okna mamy opcję wyboru dysku, na którym ma być utworzony boot loader (z którego dysku ma być startowany Linux Mint). Wybieram odpowiedni dysk. Następnie tworzę partycje. Utworzyłem trzy partycje. Pierwsza systemowa z punktem montowania / i systemem plików ext4 z księgowaniem, ustawiłem też wielkość tej partycji (w moim przypadku 20GB).
Widok pulpitu z widokiem utworzonej partycji /, z systemem plików ext4 Widok pulpitu z widokiem tworzenia partycji z przestrzenią wymiany Widok pulpitu z widokiem tworzenia partycji /home, z systemem plików ext4
Następnie utworzyłem partycję z przestrzenią wymiany (linux-swap) o wielkości 2GB. Z tego co wyczytałem jeżeli mamy sporo pamięci RAM to partycja z przestrzenią wymiany nie jest wymagana. Ostanią partycję jaką utworzyłem to partycja z punktem montowania /home i systemem plików ext4 z księgowaniem. Wielkość partycji w moim przypadku to reszta dostępnego miejsca na dysku. Po utworzeniu partycji kolejnym krokiem jest już instalacja systemu.
Widok pulpitu z widokiem utworzonych partycji /, przestrzeni wymiany i /home Widok pulpitu z widokiem wyboru strefy czasowej Widok pulpitu z widokiem wyboru układu klawiatury
Podczas procesu instalacji przechodzimy jeszcze przez kilka etapów, które musimy wykonać. Pierwszym z nich jest wybór strefy czasowej. Następnie wybieramy układ klawiatury. Kolejnym krokiem jest wybór nazwy użytkownika i hasła potrzebnego do zalogowania się do systemu. Tutaj też mamy możliwość wyboru czy logowanie ma odbywać się automatycznie i czy katalog (folder) użytkownika ma być szyfrowany. Następnie przechodzimy do wyboru importowania danych z istniejących kont w innych wcześniej zainstalowanych systemach. Teraz już do końca instalacji czekamy. W tym czasie mamy możliwość poczytania o możliwościach nowego systemu operacyjnego.
Widok pulpitu z widokiem wyboru nazwy użytkownika i hasła, sposobu logowania Widok pulpitu z widokiem okna importowania danych z innych kont Widok pulpitu z widokiem okna opisu możliwości systemu
Po zakończeniu instalacji instalator poprosi nas o przeładowanie komputera i uruchomienie systemu już z dysku twardego. Jeżeli mieliśmy wcześniej zainstalowane inne systemy operacyjne będą one uwzględnione (Grub) podczas startu komputera z dysku, na którym utworzyliśmy boot loader, będziemy też mieli możliwość wyboru systemu, który chcemy uruchomić.

Oczywiście obraz iso z "instalką" systemu możemy po prostu wypalić na płycie DVD i cały opisany proces przeprowadzić z tak przygotowanej płyty.
Ogólnie
Zaczynając używać systemu innego niż Windows (kilkanaście lat użytkowania) musiałem zdać sobie sprawę z tego, że to naprawdę inny system jeżeli chodzi o konfigurację (jak już wszystko zrobione to używa się tego tak samo jak Windows).

Jeżeli system mamy już zainstalowany i chcemy cokolwiek zrobić w systemie to różnice zaczynają się już w momencie kiedy chcemy odczytać nasze pliki (dokumenty, wideo, muzyka). Nie mamy tutaj jak w Windows "literek" dysków, partycje to kolejne katalogi (foldery). Pliki z konfiguracjami programów, nasze dokumenty, muzyka, wideo i co tam jeszcze tworzymy czy kopiujemy do komputera standardowo przechowywane jest na partycji /home w podkatalogu (podfolderze) naszego użytkownika.

Katalogi i pliki z konfiguracją programów są ukryte i mają kropkę na początku nazwy, np. ".TrueCrypt". Skrót do szybkiego podglądu katalogów i plików ukrytych to Ctrl + H, oczywiście mówię tutaj o podstawowym w
Mate, menedżerze plików Caja (bazującym na Nautilusie).
Okno menedżera Caja z widokiem katalogu/partycji home Widok okna instalatora pakietów gDebi
Programy w tej dystrybucji w prosty sposób możemy zainstalować z paczek DEB (instalator pakietów gDebi) oraz z repozytoriów (Menedżer oprogramowania albo Menedżer pakietów Synaptic ewentualnie terminal, inaczej wiersz poleceń). Z terminala też na pewno przyjdzie nam częściej korzystać, nie tylko instalując programy.


Widok okna Menedżera oprogramowania z widokiem jak zainstalować program
Widok okna Menedżera pakietów Synaptic z widokiem jak zainstalować program
Widok okna terminala (wiersza poleceń) z widokiem jak zainstalować program
Usuwanie programów z systemu też przeprowadzamy za pomocą narzędzi Menedżer oprogramowania albo Menedżer pakietów Synaptic ewentualnie terminal.



Widok okna Menedżera oprogramowania z widokiem jak usunąć program
Widok okna Menedżera pakietów Synaptic z widokiem jak usunąć program
Widok okna terminala (wiersza poleceń) z widokiem jak usunąć program
Dystrybucja, o której piszę używa interfejsu graficznego bazującego na Gnome2, w tym przypadku Mate. W tej dystrybucji najlepiej używać programów korzystających z biblioteki GTK+, przy moim stanie wiedzy i własnych obserwacji są mniejsze problemy z wyglądem interfejsu graficznego, wyglądem niestandardowych kursorów myszy.

To co musiałem zrobić zaraz po zainstalowaniu systemu to na pewno jego aktualizacja (Menedżer aktualizacji). Obecnie przed aktualizacją musimy wyłączyć odłączone już repozytoria medibuntu. Dokonamy tego w:
Menedżer aktualizacji -> Edycja -> Źródła oprogramowania, zakładka Inne oprogramowanie (Other Software) i odznaczamy wpis dotyczący medibuntu
Teraz już możemy aktualizować system.

Aktualizacji systemu możemy też dokonać za pomocą konsolowych poleceń. W terminalu wymagana jest przynajmniej podstawowa znajomość poleceń menadżera pakietów Apt lub jego tekstowego front-end, Aptitude.
Aktualizacja za pomocą terminala
Apt - Menadżer pakietów działający w terminalu. Posiada możliwość pobrania, instalacji pakietów oraz automatycznej instalacji brakujących zależności.
Aptitude - Tekstowy front-end menadżera pakietów Apt.
$ sudo apt-get update - Za pomocą tego polecenia zaktualizujesz listę dostępnych pakietów. $ sudo aptitude update
- Uaktualnia listę dostępnych pakietów ze źródeł apt (jest to odpowiednik “apt-get update”)
$ sudo apt-get upgrade
- Za pomocą tego polecenia zainstalujesz/zaktualizujesz już zainstalowane pakiety do najnowszych  wersji. $ sudo aptitude safe-upgrade
- Uaktualnia zainstalowane pakiety do najnowszych wersji.
$ sudo apt-get dist-upgrade
- Nieco różni się upgrade. Jest bardziej rozbudowana. Oprócz instalacji najnowszych wersji pakietów zajmuje się również ich zależnościami. Usuwa też pakiety, które nie są już potrzebne. $ sudo aptitude full-upgrade
- Uaktualnia zainstalowane pakiety do najnowszych wersji.  Ma możliwość uaktualniania pakietów, których nie jest w stanie zaktualizować polecenie safe-upgrade.
I poniżej przykład polecenia, za pomocą którego wykonamy aktualizację systemową:
$ sudo apt-get update && sudo apt-get dist-upgrade
Jeżeli chcemy zmienić bądź jesteśmy zmuszeni do zmiany jądra systemu na nowszą wersję, możemy użyć kernela z Ubuntu 12.10 (kernel 3.5.x), z Ubuntu 13.04 (kernel 3.8.x) lub z Ubuntu 13.10 (kernel 3.11.x). Kernel zaktualizujemy w prosty sposób za pomocą polecenia wydanego w terminalu:
Wersja 3.5.x
$ sudo apt-get install linux-generic-lts-quantal
xserver-xorg-lts-quantal

Wersja 3.8.x
$
sudo apt-get install linux-generic-lts-raring xserver-xorg-lts-raring


Wersja 3.11.x
$ sudo apt-get install linux-generic-lts-saucy xserver-xorg-lts-saucy

Restartujemy system. W  terminalu możemy użyć polecenia:
$ sudo reboot
Możemy też używać innych wersji kernela, w tym najnowszych (trzeba zwrócić uwagę na to czy sterownik karty graficznej współpracuje z wybranym kernelem). Paczki deb potrzebne do instalacji kernela pobieramy z tego miejsca. I przykładowy, najnowszy (w momencie wpisywania tego tekstu) kernel (3.12.2) to pobranie trzech plików deb na dysk twardy naszego komputera:

dla wersji 32bit
linux-headers-3.12.2-031202_3.12.2-031202.201311291538_all.deb
linux-image-3.12.2-031202-generic_3.12.2-031202.201311291538_i386.deb
linux-headers-3.12.2-031202-generic_3.12.2-031202.201311291538_i386.deb
Wszystkie pliki możemy pobrać za pomocą jednego polecenia:
wget kernel.ubuntu.com/~kernel-ppa/mainline/v3.12.2-trusty/linux-headers-3.12.2-031202_3.12.2-031202.201311291538_all.deb kernel.ubuntu.com/~kernel-ppa/mainline/v3.12.2-trusty/linux-headers-3.12.2-031202-generic_3.12.2-031202.201311291538_i386.deb kernel.ubuntu.com/~kernel-ppa/mainline/v3.12.2-trusty/linux-image-3.12.2-031202-generic_3.12.2-031202.201311291538_i386.deb
wget kernel.ubuntu.com/~kernel-ppa/mainline/v3.12.2-trusty/linux-headers-3.12.2-031202_3.12.2-031202.201311291538_all.deb kernel.ubuntu.com/~kernel-ppa/mainline/v3.12.2-trusty/linux-headers-3.12.2-031202-generic_3.12.2-031202.201311291538_amd64.deb kernel.ubuntu.com/~kernel-ppa/mainline/v3.12.2-trusty/linux-image-3.12.2-031202-generic_3.12.2-031202.201311291538_amd64.deb
Pliki skopiowane za pomocą "jednego polecenia" znajdą się w katalogu naszego użytkownika na partycji /home.
Jeżeli pliki mamy już na dysku, w celu zainstalowania kernela używamy polecenia:
$ sudo dpkg -i linux-headers-3.12.2*.deb linux-image-3.12.2*.deb
Po zakończeniu instalacji resetujemy system, możemy to zrobić za pomocą polecenia w terminalu:
$ sudo reboot
Podobnie postępujemy z innymi wersjami kernela odpowiednio dostosowując polecenie instalacji i kopiując odpowiednie pliki na dysk twardy naszego komputera. Warto też pamiętać, że przed zmianami tego typu warto wykonać kopię systemu, ważnych danych. Ewentualnie wcześniej nabyć wiedzy wystarczającej do przywrócenia wszystkiego do stanu przed zmianami.
Kolejnym etapem było uruchomienie opcji Language supportCentrum sterowania i ustawienie (pobranie) spolszczenia całego systemu i reszty programów.
Widok okna Menedżera aktualizacji Widok okna centrum sterowania Widok okna aktualizacji języków
Posiadając kartę graficzną Nvidia warto zainstalować dodatkowy, zamknięty sterownik Nvidia. Możemy to wykonać używając menedżera pakietów Synaptic (za jego pomocą w prosty sposób możemy też podejrzeć jakie inne wersje sterownika są dostępne) instalując pakiety:
nvidia-current, nvidia-setting
Innym prostym sposobem jest uruchomienie terminala i wykonanie polecenia:
$ sudo apt-get install nvidia-current
Możemy też instalować inne wersje sterownika dostępne w repozytoriach. Pisząc to, wersja "nvidia-current" to sterownik z numerkiem 304.88. Dostępne są jeszcze starsze wersje sterownika 96.43 i 173.14 oraz nowsza 319.32 (którego używam).
I chcąc zainstalować sterownik inny niż "current" np. wersja 319.32 w terminalu podajemy polecenie:
$ sudo apt-get install nvidia-319
Sposób na zainstalowanie najnowszego sterownika to np. dodanie w terminalu repozytorium ppa:ubuntu-x-swat/x-updates, np.
$ sudo add-apt-repository ppa:ubuntu-x-swat/x-updates
$ sudo apt-get update && sudo apt-get dist-upgrade
I instalacja konkretnego, dostępnego sterownika. Np.
$ sudo apt-get install nvidia-331
Po instalacji sterownika restartujemy system poleceniem:
$ sudo reboot
Żeby zainstalować najnowsze sterowniki można też użyć innego repozytorium ppa:xorg-edgers/ppa, tutaj też podobnie jak we wcześniej opisanym sposobie instalowania sterownika po kolei w terminalu wykonujemy  polecenia:
$ sudo add-apt-repository ppa:xorg-edgers/ppa
$ sudo apt-get update && sudo apt-get dist-upgrade
I instalacja konkretnego, dostępnego sterownika. Np.
$ sudo apt-get install nvidia-331
Niezależnie jaki sterownik zainstalowaliśmy po jego instalacji restartujemy system. Możemy to zrobić poleceniem:
$ sudo reboot
W dwóch starszych komputerach gdzie mam karty Intel G865 i radeon 9600 nie instalowałem w ogóle dodatkowych sterowników. Urządzenia typu kamerka internetowa, drukarka ze skanerem, karty dźwiękowe (zintegrowana i dodatkowa) też pozostały bez instalowania dodatkowych sterowników i działają prawidłowo.
Widok okna Dodatkowe sterowniki

Porady
No i teraz sprawy, które nie odpowiadały mi w stanie takim, jakie zastałem po zainstalowaniu systemu.

Montowanie partycji
Jeżeli korzystamy z kilku dysków twardych w jednym komputerze czy też wielu partycji, z których tylko partycje / i /home montowane są na starcie to warto dowiedzieć się jak montować pozostałe partycje automatycznie. Wbrew pozorom jak już się wie co i gdzie wpisać jest to bardzo proste.

Sposób pierwszy:
Potrzebna jest nam komenda:
$ sudo blkid
albo
$ ls -l /dev/disk/by-uuid/
wykonywana w terminalu. Za jej pomocą sprawdzamy UUID dysku twardego. W terminalu otwieramy plik fstab za pomocą polecenia:
$ sudo pluma /etc/fstab
I poniżej widocznego tekstu w otwartym pliku dodajemy linie z parametrami montowanych partycji. Przykład montowania partycji z systemem plików ext4 w katalogu /media, która będzie widoczna jako katalog Multimedia.
Układ zapisu dodawanej linii:
partycja[TAB]punkt montowania[TAB]system plików[TAB]opcje[TAB]0[TAB]0

przykład

UUID=5faf08b3-31a1-414b-95f2-45d0459ee936    /media/Multimedia     ext4     defaults   0    0

Sposób drugi:
Potrzebna jest nam komenda:
$ sudo fdisk -l
wykonywana w terminalu, żeby sprawdzić układ partycji i dowiedzieć się, którą z nich chcemy zamontować na stałe. W moim przypadku są to dwie partycje /dev/sda1 na dysku /dev/sda: 80.0 GB oraz /dev/sdc2 na dysku /dev/sdc: 320.1 GB.
Partycje montowane są standardowo w katalogu /media. W nim musimy utworzyć podkatalogi dla kolejnych montowanych partycji. W moim przypadku chcę zamontować dwie partycje. Więc tworzę dwa podkatalogi w katalogu media. Katalog backup (/media/backup) i katalog dane-win (/media/dane-win). Będą one kolejnymi widocznymi na stałe partycjami. Podkatalogi tworzymy w katalogu /media, otwartym z prawami administratora.
Po utworzeniu tych katalogów z nazwami partycji, w terminalu wykonujemy polecenie:
$ sudo pluma /etc/fstab
żeby edytować otworzony w tym momencie plik. W nim, pod już widniejącym tekstem podajemy parametry dotyczące naszych montowanych partycji. Zapisujemy to w takim układzie:
partycja[TAB]punkt montowania[TAB]system plików[TAB]opcje[TAB]0[TAB]0
czyli w moim przypadku są to dwa wpisy
/dev/sda1    /media/backup     ext4     defaults   0    0.
oraz
/dev/sdc2    /media/dane-win     ntfs-3g     defaults   0    0
Jak widać montowałem partycje z systemami plików ext4 i NTFS. Jeżeli chcemy zamontować partycję FAT podajemy we wpisywanej linijce tekstu parametr (w miejscu gdzie podawałem ext4 i ntfs-3g) vfat. Analogicznie postępujemy z kolejnymi partycjami, które chcemy zamontować na stałe. Zapisujemy zmiany i po restarcie systemu wybrane partycje powinny być zamontowane.

Czcionki Windows

Jedną z pierwszych rzeczy jaka rzuca nam się w oczy po zainstalowaniu systemu i przeglądaniu internetu to trochę inny wygląd ulubionych stron www. Powoduje to brak czcionek windowsowych. Tutaj z pomocą przychodzi pakiet ttf-mscorefonts-installer instalowany za pomocą Menedżera pakietów Synaptic. Po instalacji tego pakietu mamy w systemie zainstalowane czcionki typu Arial, Comic Sans MS, Courier New, Times New Roman, Verdana. Pakiet czcionek możemy też zainstalować używając terminala podając i wykonując polecenie:
$ sudo apt-get install ttf-mscorefonts-installer
Instalowanie Oracle Java

W systemie już na starcie zainstalowana jest Java w wersji OpenJDK. Jeżeli ta wersja nam nie odpowiada możemy zainstalować Oracle Java. Żeby tego dokonać musimy dodać w terminalu repozytorium:

$ sudo add-apt-repository ppa:webupd8team/java
$ sudo apt-get update
$ sudo apt-get install oracle-java8-installer
Jeżeli chcemy zainstalować starsze wersje odpowiednio używamy polecenia do instalacji
$ sudo apt-get install oracle-java6-installer
sudo apt-get install oracle-java7-installer
https://launchpad.net/~webupd8team/+archive/java
Wersję Javy sprawdzimy poleceniem $ java -version
Gdzie przechowywane są pliki Javy dowiemy się używając polecenia $ sudo update-alternatives --display java
Katalog powinien znajdować się w /usr/lib/jvm/

Javę odinstalujemy za pomocą polecenia $ sudo apt-get purge oracle-java8-installer
Inne wersje odinstalujemy wpisując odpowiednią wersję w poleceniu
Oczywiście wcześniej dostępną wersję javy, OpenJDK możemy odinstalować. Za pomocą Menedżera pakietów synaptic albo za pomocą terminala. Dokonamy tego wykonując w terminalu polecenie:
sudo apt-get purge openjdk-6* icedtea-6*
Numlock
Kolejną sprawą jest wyłączony numlock po starcie systemu. Za pomocą Synaptica instalujemy pakiet numlockx i w terminalu uruchamiamy go z parametrem "on". Po takim zabiegu przy starcie systemu klawisz numlock będzie zawsze włączony. Pakiet możemy też zainstalować używając terminala podając i wykonując polecenie:
$ sudo apt-get install numlockx
a później
$ numlockx on
Widok okna Menedżera synaptic z zainstalowanym pakietem ttf-mscorefonts Widok okna Menedżera synaptic z zainstalowanym pakietem numlockx Widok okna terminala z wydanym poleceniem numlockx on
NTP

Następna sprawa to synchronizacja czasu systemowego przez internet. Otwieramy Centrum sterownia, wybieramy Czas i data. Tam Synchronizowanie zegara z serwerami w internecie. Prawdopodobnie przy wybraniu tej opcji trzeba będzie zainstalować usługę NTP. Tutaj znowu używamy Synaptica i instalujemy potrzebny pakiet. Pakiet możemy też zainstalować używając terminala podając i wykonując polecenie:
$ sudo apt-get install ntp
Problem z ustawieniem czasu systemowego

Jeżeli kiedykolwiek wystąpi problem z ustawieniem czasu możemy w terminalu użyć polecenia:
$ sudo dpkg-reconfigure tzdata
Kursory dla leworęcznych (lefthand), inne kursory

Jako, że jestem leworęczny standardowy kursor myszy zamieniłem na wersję LH (kursor odwrócony w prawo). Ogólnie można powiedzieć, że jest dobrze. Ale do czasu użycia programu dla KDE. Wtedy kursor przechodzi do widoku kursora podstawowego. I na to jest proste rozwiązanie. Szukamy pliku x-cursor-theme. Plik znajduje się w etc/alternatives/ i otwieramy go z prawami administratora, możemy to zrobić za pomocą polecenia wydanego w terminalu:
$ sudo pluma /etc/alternatives/x-cursor-theme
Modyfikujemy jego zawartość. W miejsce nazwy podstawowego kursora podajemy tą wybraną (wcześniej zainstalowaną) przez siebie. Po zapisaniu pliku problem powinien zniknąć.
Widok okna programu pluma z otwartym plikiem x-cursor-theme
Powyższy opis możemy śmiało zastosować jeżeli zmienialiśmy standardowe kursory na jakiekolwiek inne.

Poprawki wyglądu


Jeszcze jeden "myk" który naprawia wygląd kursora (też wygląd okienek) w okienkach otwartych z prawami administratora. Czyli uruchamiamy Ubuntu Tweak, zakładka UsprawnieniaSystemowe/Poprawki. Tam włączamy opcję Naprawianie wyglądu... . Ubuntu Tweak możemy zainstalować dodając repozytorium. Zrobimy to w terminalu wydając i wykonując polecenia:
$ sudo add-apt-repository ppa:tualatrix/ppa
$ sudo apt-get update
$ sudo apt-get install ubuntu-tweak

https://launchpad.net/~tualatrix/+archive/ppa
Potrzebny zestaw kursorów pobrałem używając Menedżera pakietów Synaptic (w moim przypadku comixcursors-lefthanded). Ten konkretny zestaw kursorów możemy też zainstalować używając terminala podając i  wykonując polecenie:
$ sudo apt-get install     comixcursors-lefthanded
Jak zmienić zestaw kursorów? Centrum sterowania, a następnie opcja wygląd i tam przycisk Dostosuj.
Wymagane dodatkowe pakiety:
ttf-mscorefonts-installer
pakiet czcionek windowsowych
numlockx automatyczne włączanie klawisza numlock
NTP usługa pozwalająca synchronizować czas i datę systemową
comixcursors-lefthanded niestandardowe kursory myszy, w wersji dla leworęcznych

Widok okienka ustawienia czasu i daty w Centrum sterownia Widok okna programu pluma z otwartym plikiem rcS
Problem z przestawianiem czasu Windows/Linux

Teraz problem związany w sumie z Windows. Używając w swoim komputerze jeszcze tego systemu zauważyłem, że po wylogowaniu z Linux i zalogowaniu się do Windows mam zmienioną (nieprawidłową) godzinę systemową. Problem rozwiązuje zmodyfikowanie pliku rcS. Szukamy go w /etc/default/ i otwieramy z prawami administratora, możemy to zrobić za pomocą polecenia wydanego w terminalu:
$ sudo pluma /etc/default/rcS
Szukamy linijkę UTC=yes i zmieniamy na UTC=no. Plik zapisujemy. Po tej zmianie nie powinno już być problemu z przestawianiem zegara w Windows.

Instalowanie programów

Jak już zainstalowałem system, zaktualizowałem, spolszczyłem i pozmieniałem przyszedł czas na przyjrzenie się zainstalowanym programom. Co trzeba usunąć, co dodać, jakich zamienników użyć. Część programów wyszukałem w dostępnym Menedżerze oprogramowania i Synapticu. To czego tam nie znalazłem szukałem za pomocą wyszukiwarki Google ściągając programy w postaci pakietów deb (taki odpowiednik instalatora w Windows) ewentualnie instalując programy z terminala za pomocą repozytoriów PPA wklejając (wpisując) i wykonując po kolei każdą z linii podanego repozytorium zaczynającą się od sudo. Jak na poniższych przykładach.

Oracle Java

sudo add-apt-repository ppa:webupd8team/java
sudo apt-get update
sudo apt-get install oracle-java7-installer

https://launchpad.net/~webupd8team/+archive/java
Indicator Stickynotes sudo add-apt-repository ppa:umang/indicator-stickynotes
sudo apt-get update
sudo apt-get install indicator-stickynotes

https://launchpad.net/~umang/+archive/indicator-stickynotes
Catfish sudo add-apt-repository ppa:catfish-search/catfish-stable
sudo apt-get update
sudo apt-get install catfish


https://launchpad.net/~catfish-search/+archive/catfish-stable

Menedżer pakietów Synaptic jest wygodnym sposobem instalacji programów dostępnych w repozytorium. Jest to graficzna nakładka na system zarządzania pakietami apt. Ale możemy też instalować programy za pomocą terminala. Żeby zainstalować program, dostępny w oficjalnym repozytorium, używając do tego terminala używamy polecenia:
$ sudo apt-get install nazwa_programu
Jeżeli chcemy zainstalować programy (wersje programów), do których nie mamy dostępu z oficjalnych repozytoriów to za pomocą terminala możemy dodać nowe repozytorium (oczywiście musimy je najpierw znać) np. wg takiego schematu:

dodajemy repozytorium

$ sudo add-apt-repository ppa:user/ppa-name
uaktualniamy listę repozytoriów
$ sudo apt-get update
instalujemy program
$ sudo apt-get install nazwa_programu
Widok okna terminala z wpisaną i wykonaną linią tekstu z przykładowego repozytorium
Programy możemy też instalować za pomocą pakietów deb, to taki odpowiednik instalatora w Windows. W Mint Mate pakiety deb możemy standardowo uruchomić w Menedżerze oprogramowania, bądź instalować za pomocą dodatkowego małego i prostego narzędzia Gdebi.

Na końcu strony umieściłem tabele ze spisem ciekawych programów, które warto  zainstalować, a przynajmniej wiedzieć o ich istnieniu.

Polecenia instalacji i usuwania programów za pomocą terminala

Jeżeli potrzebujemy wykonać niektóre akcje w konsoli w trybie pełnoekranowym używamy kombinacji klawiszy ctrl + alt + f1 (aż do f6) i logujemy się do konta użytkownika. Żeby powrócić do trybu graficznego używamy skrótu ctrl + alt + f7.
Do instalacji programów możemy użyć polecenia aptitude.
$ sudo aptitude update Aktualizację repozytoriów przeprowadzamy za pomocą polecenia
$ aptitude search nazwa_programu Jeżeli nie znamy dokładnej nazwy pakietu (programu), który chcemy zainstalować używamy polecenia. Możemy użyć nazwy programu bądź frazy opisującej program
$ sudo aptitude install nazwa_pakietu Jak znamy dokładną nazwę pakietu wykonujemy polecenie


Do usuwania programów też możemy używać polecenia aptitude
$ sudo aptitude purge nazwa_programu Jeżeli chcemy usunąć program razem z jego konfiguracją używamy polecenia
$ sudo aptitude remove nazwa_programu Jeżeli chcemy usunąć program bez usuwania jego konfiguracji używamy polecenia
$ sudo aptitude autoclean Do usuwania pakietów których nie używa żadna aplikacja służy polecenie


Do instalacji programów możemy też używać polecenia apt-get i apt-cache
$ sudo apt-get update Aktualizację repozytoriów, przeprowadzamy za pomocą polecenia
$ apt-cache search nazwa_programu. Jeżeli nie znamy dokładnej nazwy pakietu (programu), który chcemy zainstalować używamy polecenia. Możemy użyć nazwy programu bądź frazy opisującej program
$ sudo apt-get install nazwa_pakietu Jak znamy dokładną nazwę pakietu wykonujemy polecenie


Do usuwania programów też możemy używać polecenia apt-get
$ sudo apt-get purge nazwa_programu Jeżeli chcemy usunąć program razem z jego konfiguracją używamy polecenia
$ sudo apt-get remove nazwa_programu Jeżeli chcemy usunąć program bez usuwania jego konfiguracji używamy polecenia
$ sudo apt-get autoremove Do usuwania pakietów których nie używa żadna aplikacja służy polecenie

$ sudo dpkg -i plik_pakietu.deb Za pomocą polecenia wykonywanego z terminala możemy instalować też pakiety deb
Skróty klawiszowe
Skróty klawiszowe, których można używać żeby ułatwić pracę z komputerem:
Alt-Ctrl-L Blokada komputera
Alt-F1 Otwiera menu Aplikacje (dalej można się po nim poruszać strzałkami)
Alt-F2 Otwiera menu 'Uruchom'
Alt-F3 Otwiera menu wyszukiwania (Deskbar)
Alt-F4 Zamyka aktywne okno
Alt-F5 Pomniejsza okno (jeśli jest na pełnym ekranie)
Alt-F7 Pozwala na przesuwanie okna za pomocą strzałek
Alt-F8 Pozwala na zmianę rozmiaru okna za pomocą strzałek
Alt-F9 Minimalizuje aktywne okno
Alt-F10 Maksymalizuje aktywne okno
Alt-Spacja Otwiera menu aktywnego okna
Alt-Tab Przełączanie między oknami
Ctrl-Alt-Tab Przełączanie między panelami na pulpicie
Ctrl-W Zamyka aktywne okno
Ctrl-Q Zamyka aktywną aplikację
GRUB, zmiana czasu oczekiwania,  aktualizacja dostępnych systemów na starcie

Standardowo podczas włączania komputera GRUB daje nam 10 sekund na zastanowienie się nad wyborem uruchamianego systemu operacyjnego. Możemy to zmienić używając w terminalu polecenia:
$ sudo pluma /etc/default/grub
Edytując plik grub w /etc/default/. Zmieniamy wartość linijki ustalając wybraną przez siebie ilość czasu w sekundach
GRUB_TIMEOUT=10
Po zapisaniu pliku, wykonujemy jeszcze w terminalu polecenie
$ sudo update-grub
Dodatkowo po użyciu polecenia sudo update-grub odświeżymy listę dostępnych systemów.

Problem z Plymouth (taki splash screen podczas ładowania systemu)

Jeżeli z jakiegoś powodu obrazek podczas ładowania systemu źle wygląda albo w ogóle nie wygląda odsłaniając linie tekstu możemy to poprawić za pomocą poniższego opisu:


przy edycji pliku używamy rozdzielczości, które obsługuje nasz monitor, najlepiej natywne

Instalujemy paczkę v86d używając terminala i podając polecenie:
$ sudo apt-get install v86d
Następnie edytujemy plik grub w /etc/default/ wykonując polecenie:
$ sudo pluma /etc/default/grub
zmieniamy w nim następujące linie:
linia:
GRUB_CMDLINE_LINUX_DEFAULT="quiet splash"
na:
GRUB_CMDLINE_LINUX_DEFAULT="quiet splash nomodeset  video=uvesafb:mode_option=1280x1024-24,mtrr=3,scroll=ywrap"
linia:
#GRUB_GFXMODE=640x480
na:
GRUB_GFXMODE=1280x1024
Następnie do pliku modules w /etc/initramfs-tools/ dopisujemy poniższą linię:
uvesafb mode_option=1280x1024-24 mtrr=3 scroll=ywrap
edytując samemu z prawami roota, wydając polecenie:
$ sudo pluma /etc/initramfs-tools/modules
albo wywołując poniższe polecenie:
$ echo "uvesafb mode_option=1280x1024-24 mtrr=3 scroll=ywrap" | sudo tee -a /etc/initramfs-tools/modules
Następnie do pliku splash (jak nie ma to tworzymy ten plik) w /etc/initramfs-tools/conf.d/ dopisujemy poniższą linię:
FRAMEBUFFER=y
Edytując samemu z prawami roota, wydając polecenie:
$ sudo pluma /etc/initramfs-tools/conf.d/splash
albo wywołując poniższe polecenie:
$ echo  FRAMEBUFFER=y | sudo tee -a /etc/initramfs-tools/conf.d/splash
Po tych zmianach aktualizujemy gruba poleceniem w terminalu:
$ sudo update-grub
Na koniec aktualizujemy jeszcze poleceniem w terminalu usługę initramfs:
$ sudo update-initramfs -u
I ponownie uruchamiamy komputer.

Porady różne

Kosz możemy też opróżnić za pomocą poleceń wydawanych z terminala
$ sudo rm -R //root/.local/share/Trash/files
$ sudo rm -R //root/.local/share/Trash/info
kosz w katalogu użytkownika
$ sudo rm -R /home/[nazwa użytkownika]/.local/share/Trash/files
$ sudo rm -R /home/[nazwa użytkownika]/.local/share/Trash/info
Katalogi ze standardowymi tapetami, które mamy na starcie to
/usr/share/backgrounds/
tapety znajdują się w trzech podkatalogach katalogu backgrounds
Narzędzia systemowe
Monitorowanie systemu

Oprócz dostępnego na starcie konsolowego programu top, niezbyt wygodnego w użyciu możemy korzystać z innego konsolowego programu Htop. Wygodniejszego w użyciu i o większych możliwościach. Ten drugi trzeba zainstalować. Użyjemy do tego terminala wykonując polecenie:
$ sudo apt-get install htop
Graficzny program tego typu to np. Monitor systemu (gnome-system-monitor). W terminalu zainstalujemy go za pomocą polecenia:
$ sudo apt-get install gnome-system-monitor
Oba programy zainstalujemy też używając Menedżera pakietów synaptic. Programy znajdziemy pod nazwami htop oraz gnome-system-monitor.
Jest on (gnome-system-monitor) wygodnym dopełnieniem apletu System Load Indicator, który rezyduje na pasku pulpitu. Jest to niewielki program monitorujący zasoby  systemu. System Load Indicator w najnowszej wersji zainstalujemy wykorzystując terminal i dodając repozytorium:
$ sudo add-apt-repository ppa:indicator-multiload/stable-daily
$ sudo apt-get update
$ sudo apt-get install indicator-multiload

https://launchpad.net/~indicator-multiload/+archive/stable-daily
Dostosowanie wyglądu
Na początek trochę narzędzi odpowiedzialnych za wygląd i stan systemu oraz łatwość używania bardziej zaawansowanych opcji systemu. Więc na początek program Qt4 Qtconfig, który ma za zadanie dostosować wygląd programów dla KDE, po jego użyciu programy te będą wyglądem bardziej zbliżone do tych korzystających z biblioteki GTK+. I to wszystko podane w prosty sposób. Program dostępny w Menedżer pakietów Synaptic pod nazwą qt4-qtconfig. Program możemy też zainstalować w terminalu wydając i wykonując polecenie:
$ sudo apt-get install qt4-qtconfig
Partycjonowanie dysku

Drugim wartym uwagi narzędziem jest GParted, który pozwoli nam na zarządzanie partycjami (tworzenie, usuwanie, zmiana rozmiaru, formatowanie itp.). Program wygodny, z przyjaznym dla oka interfejsem graficznym. Program dostępny w Menedżer pakietów Synaptic pod nazwą gparted. W terminalu program instalujemy za pomocą polecenia:
$ sudo apt-get install gparted
Program w nowszej wersji instalowałem z paczki deb znalezionej w internecie na stronie http://pkgs.org.

Bootowalny pendrive

Żeby w łatwy sposób utworzyć w Linux bootowalny pendrive z instalacją systemu możemy użyć ciekawego narzędzia jakim jest Asystent nośnika rozruchowego. Program dostępny w Menedżer pakietów Synaptic pod nazwą usb-creator-gtk. W terminalu program instalujemy za pomocą polecenia:
$ sudo apt-get install usb-creator-gtk
Widok okna programu Qt4 Qtconfig Widok okna programu GParted Widok okna programu Asystent nośnika rozruchowego
Czyszczenie systemu, zarządzanie repozytoriami itp.

Wszelkiego rodzaju programy do usuwania plików warto używać z głową żeby nie narobić sobie kłopotu.
Ciekawym narzędziem szczególnie dla takich użytkowników jak ja, którzy nie za bardzo znają się na obsłudze systemu jest Ubuntu tweak. Za jego pomocą możemy min. wyczyścić system ze zbędnych plików, dodać albo usunąć repozytoria, zarządzać niektórymi opcjami dotyczącymi wyglądu, instalować popularne programy. Program możemy zainstalować dodając w terminalu repozytorium:
$ sudo add-apt-repository ppa:tualatrix/ppa
$ sudo apt-get update
$ sudo apt-get install ubuntu-tweak

https://launchpad.net/~tualatrix/+archive/ppa

Innym programem do czyszczenia systemu ze zbędnych plików jest BleachBit. Program posiada przyjazny interfejs użytkownika.
Program dostępny w Menedżer pakietów Synaptic pod nazwą bleachbit. Za pomocą terminala instalujemy go podając polecenie:
$ sudo apt-get install bleachbit
Można też go pobrać z oficjalnej strony programu w postaci paczki deb.
Kolejnym programem, za pomocą którego możemy wyczyścić system ze zbędnych plików jest GtkOrphan. Program po uruchomieniu automatycznie wyszuka pliki do usunięcia (wyświetlone będą w głównym oknie programu Orphaned Packages). Program dostępny w Menedżer pakietów Synaptic pod nazwą gtkorphan. Za pomocą terminala instalujemy go podając polecenie:
$ sudo apt-get install gtkorphan
Można też go pobrać z oficjalnej strony programu w postaci paczki deb.

Zarządzanie dźwiękiem

Opcja Dźwięk odpowiedzialna jest za wybór urządzenia odtwarzającego i nagrywającego dźwięk, mamy też możliwość ustawienia motywu i głośności dźwięków systemowych, opcja dostępna też na Panelu Mate.

Widok okna preferencji dźwięku Widok okna programu PulsAudio Equalizer
Jako systemowy korektor dźwięku można użyć PulseAudio Equalizer. Zainstalujemy go dodając w terminalu repozytorium:
$ sudo add-apt-repository ppa:nilarimogard/webupd8
$ sudo apt-get update
$ sudo apt-get install pulseaudio-equalizer

https://launchpad.net/~nilarimogard/+archive/webupd8
Z własnych obserwacji zauważyłem jednak, że nie do końca działa tak jak powinien. Sprawia problemy przy zwiększaniu głośności i ściszaniu powodując trzaski. Podobny efekt jest też podczas przesuwania widoku okna za pomocą kursorów klawiatury (np. pod dojściu do końca okna). Część z tych problemów można wyeliminować za pomocą tych porad:
folder /etc/pulse. Szukamy pliku daemon.conf (otwieramy go z uprawnieniami administratora w edytorze tekstu).
$ sudo pluma /etc/pulse/daemon.conf
I zmieniamy ustawienia:
deamonize = z "no" na "yes".
flat-volumes = z "no" na "yes".
default-sample-rate= na wartość 48000.
Po restarcie część problemów, szczególnie ze zwiększaniem głośności i ściszaniem powinna zniknąć.

Klawiatura ekranowa

Kolejnym przydatnym narzędziem jest klawiatura ekranowa Onboard. Bardzo przydatna osobom niepełnosprawnym, ale też przydaje się podczas niemożliwości używania fizycznej klawiatury. Program dostępny w Menedżer pakietów Synaptic pod nazwą onboard. W terminalu program instalujemy za pomocą polecenia:

$ sudo apt-get install onboard